KREŞ BEKLEYEN ÇOCUKLAR MI, GASTRONOMİ MASALARI MI?

Ordu’da vatandaşın sormaya devam ettiği sorular

Nevzat Akata | Ordu Kent Gazetesi

Nasılsa para kendi cebinden çıkmıyor…

Nasılsa sabah işe giderken “Bugün çocuğu nereye bırakacağım?” diye düşünmüyor…

Nasılsa ay sonunda kreş ücretini ödemek için kredi kartı ekstrelerine bakıp iç geçirmiyor…

O halde buyurun, rahat rahat gastronomi konuşalım.

Şeflerden bahsedelim…

Sunumlardan bahsedelim…

Protokol fotoğraflarından bahsedelim…

Ama çalışan annenin sabah altıda başlayan telaşından hiç bahsetmeyelim.

Çünkü belli ki bazı yöneticiler için kreş bekleyen çocuklar ile gastronomi merkezleri aynı öncelik sıralamasında yer almıyor.

Hatta vatandaşın aklına bakılırsa, kreşler biraz daha bekleyebilir ama gastronomi projeleri bekleyemez gibi görünüyor.

Üstelik belediye başkanı yalnız değil.

Yanında başkan yardımcıları da var.

Belediye meclisi de var.

Komisyonlar da var.

Toplantılar da var.

Sunumlar da var.

Raporlar da var.

Ama ne hikmetse vatandaşın yıllardır dile getirdiği kreş ihtiyacı hâlâ tam anlamıyla çözülmüş değil.

Demek ki toplantı çok…

Çözüm biraz daha az.

Vatandaş şimdi soruyor:

Bu şehirde çalışan ailelerin çocuklarını bırakabilecekleri yeterli kreş var mı?

Yok.

Dar gelirli ailelerin rahat nefes almasını sağlayacak sosyal destek mekanizmaları yeterli mi?

Hayır.

Peki o zaman neden öncelikler sürekli başka alanlarda belirleniyor?

İşte cevap bekleyen soru tam da budur.

Hatırlayalım…

Henüz açılmayan hastane nedeniyle yaklaşık bir yıl boyunca işlevsiz kalan öğrenci yurdu için milyonlarca liralık düzenleme yapıldı.

Adına Refakatçi Evi denildi.

Bugün vatandaş dönüp soruyor:

“İyi güzel de, bu şehirde kreş ihtiyacı dururken öncelik gerçekten bu muydu?”

Bu soru kötü niyetli değildir.

Bu soru siyasi değildir.

Bu soru bütçeyi ödeyen insanların sorusudur.

Çünkü bütçeyi hazırlayan belediye olabilir.

Ama bütçeyi oluşturan vatandaşın cebidir.

Gelelim gastronomi merkezine…

Vatandaş diyor ki:

“Bu gastronomi merkezi dediğiniz şey gerçekten kreşten daha mı önemli?”

Sormakta haksız mı?

Bir anne sabah çocuğunu bırakacak yer ararken gastronomi merkezi onun hangi sorununu çözüyor?

Bir baba ay sonunda kreş ücretiyle kira arasında tercih yaparken gastronomi merkezi hangi yükünü hafifletiyor?

Elbette gastronomi projeleri yapılabilir.

Kimse buna karşı çıkmıyor.

Ancak vatandaş öncelik sıralamasını merak ediyor.

Dahası da var.

Karlıbeller ile belediye arasında yapılan sözleşmenin ayrıntıları nelerdir?

Şartları nelerdir?

Kamunun bilgisine neden açık biçimde sunulmuyor?

Madem her şey vatandaş adına yapılıyor, vatandaşın bilmesi gereken konular neden bu kadar zor öğreniliyor?

Şeffaflık talebi muhalefet değildir.

Şeffaflık talebi vatandaşlık görevidir.

Ve unutulmamalıdır ki şeffaflığın olmadığı yerde dedikodu büyür, söylenti büyür, soru işaretleri büyür.

Sonra yöneticiler çıkıp “Neden eleştiriliyoruz?” diye şaşırır.

Eleştirinin nedeni soru sorulması değil…

Soruların cevapsız bırakılmasıdır.

Bir başka konu…

Sanatçı organizasyonları…

Evet, sanatçı gelsin.

Festival olsun.

Konser olsun.

Şehir nefes alsın.

Kimsenin buna itirazı yok.

Ama Ordu’da yetişmiş sanatçılar dururken sürekli dışarıdan getirilen ve maliyetleri kamuoyunda konuşulan organizasyonlar için de vatandaşın soru sormaya hakkı vardır.

Çünkü para belediyenin değil…

Vatandaşın parasıdır.

İşte meselenin özü de budur.

Belediyecilik önce temel ihtiyaç işidir.

Yol…

Su…

Kanalizasyon…

Kaldırım…

Ulaşım…

Çocuk bakım hizmetleri…

Sosyal destekler…

Bunlar çözülür.

Sonra üst yapı projeleri gelir.

Ama bizde bazen sıralama biraz farklı işliyor gibi görünüyor.

Evde çatı akıyor ama salonun avizesi değiştiriliyor.

Kapı kapanmıyor ama perde seçimi yapılıyor.

Mutfakta ekmek yok ama masa örtüsünün rengi tartışılıyor.

Vatandaşın eleştirisi tam olarak budur.

Kimsenin kültürle, sanatla ya da gastronomiyle sorunu yok.

Sorun öncelik meselesidir.

Bugün birçok aile çocuğunun kreş masrafını karşılayabilmek için ciddi fedakârlık yapıyor.

Bazısı maaşının yarısını ödüyor.

Bazısı çalışmayı bırakıyor.

Bazısı anneanneye, babaanneye mecbur kalıyor.

Ama belediye yönetiminin gündeminde kreşlerden çok başka projeler konuşuluyorsa vatandaş da doğal olarak dönüp şu soruyu soruyor:

“Bizim yaşadığımız hayatla belediyenin öncelikleri aynı şehirde mi bulunuyor?”

İşte bütün mesele budur.

Vatandaşın istediği çok şey değil.

Önce temel ihtiyaçlar.

Önce çocuklar.

Önce çalışan aileler.

Önce sosyal belediyecilik.

Sonra gastronomi de olur.

Festival de olur.

Konser de olur.

Ama tersine çevrilen her öncelik sıralaması, belediye binasının dışında yaşayan insanların hayatında gerçek sorunlara dönüşür.

Ve o sorunlar çözülmediği sürece vatandaşın sormaya devam edeceği tek soru şudur:

“Bu şehirde önce çocuklar mı düşünülüyor, yoksa projelerin tanıtım broşürleri mi?”

Nevzat Akata
Ordu Kent Gazetesi
“Ordu’nun vicdanıdır.”