OSMAN (2)
.......
"Birkaç hafta sonra bir akşamüstü, koğuştan marş sesleri yükselmeye başlamıştı. Bu alışıldık bir şeydi. Koğuşlarda sıkça marşlar söylenip sloganlar atılırdı. Dışarıda bizsiz süren bir mücadele vardı ve bu mücadele, yattığımız bu daracık koğuşlarda bile bizleri motive etmeye yetiyordu. Her üst boyutlu eyleme sevinirken, ölen her arkadaşımız için yas tutuyorduk. Biliyorduk ki bir gün bu duvarları yıkıp özgürlüğümüzü yakalayıp, mücadeleye bizlerde katılacaktık... Marşlar söyleyerek, sloganlar atarak dışarıda ki gelişmelere kendi çapımızda katılırdık. Osman’ın arkadaşları da marşlar söylemeye başladıklarında önce hiç dikkatimi çekmedi. Bir süre sonra günü ve anlamını düşündüğümde hiçbir haklı bir gerekçe aklıma gelmedi. “Belki de bizim duymadığımız bir eylemleri vardır” diye geçirdim aklımdan. Yanımda ki arkadaşlara sordum onlarda bir anlam veremediler. Yüreğime bir kuşku düştü. Tedirgince ortalıklarda bir süre dolaşıp durdum. Osman’ın arkadaşlarının yüzlerine göz gezdirip, bir şeyleri çözmeye çalışıyordum. Söylenen marşların ritmi artınca gözlerim Osman’ı aradı. Ama yoktu. Ortalıkta gözükmüyordu.

Aklıma çamaşır yıkayacağım demesi geldi. Tuvalete yöneldim, kapısı tutulmuştu. Osman’ın arkadaşları tuvaletin kapısına kümelenmiş marşlar söylüyorlardı. Tuvaletten iki üç kişi çıktıktan sonra marşlar birden kesilip slogan atılmaya başlandı. İlk slogan beni tamamen sarsmıştı. “Hainler cezasız kalmaz.” “Kahrolsun işbirlikçi hainler” Koğuş buz dağına çarpmıştı gibiydi. Herkes donup kalmıştı. Herkesin aklına o an Osman geldi. Söz vermişlerdi ama...

Bekleyememişlerdi. Bir avuç insan onu yargılamış ve ihanetten suçlu bulup ölüme mahkum etmişti. İnfaz, devrim marşları eşliğinde gerçekleştirilmiş ve bizlerde tamamen seyirci kalmıştık. Ve Osman gitmişti artık. Tuvaletin kapısını boşalttıklarında hemen koşup içeri girdim. Tuvaletten kazılan tünel çukurunun içinde Osman, başına çuval geçirilmiş olarak yatıyordu. Hareketsizdi. Elleri arkadan bağlanmış ve kafasına çuval geçirilip boğulmuştu. Yanı başına bir not...“Hainler cezasız kalmayacak. ”Osman’ın öldürülmesine müthiş kızmıştık. Osman ölmüş ve kazdığımız tünel patlatılmıştı. Onlara öldürmeyin derken koğuşun özel durumunu anlatmış ve öldürmeyeceğiz sözünü bu çerçevede almıştık.
......

Osman hayat denilen kavgaya daha yeni girmişti. Pek çok insan gibi de çelik adımlarla yürüyememişti. Sendelemişti. Daha yaşı gençti ve adımlarının çelik olması gerektiğini belki de hiç bilmiyordu. Sendelemesi yaşamına mal olmuştu. Bizler ise öfkeliydik. Osman’ın öldürülmesinden çok belki de, aylardır kazdığımız tünelin açığa çıkmasına kızmıştık. Osman bu gün yaşasaydı yaklaşık biz yaşlarda olacaktı ve belki de ilk sendelemesinden sonra yaşamda bir daha asla sendelemeyecekti.

Bir fırsatı daha olabilseydi...
ömer ödemiş
(Düşlerimize Ateş Düştü)