BİRİNCİ ENTERNASYONAL 162 YIL ÖNCE 28 EYLÜL’DE KURULMUŞTU
İşçi sınıfı tarihinde 1848 devrimleri ilk önemli aşamaydı. Devrimci hareketin ikinci önemli aşaması 28 Eylül 1864 tarihinde Londra'da Saint Martin's Hall'da Uluslararası Emekçiler Birliği’nin, yani Birinci Enternasyonal’in kuruluşu oldu.
Birinci Enternasyonal başlangıçta İsviçre, Belçika, Fransa ve Almanya’da, 1867'den itibaren İtalya, İspanya, Hollanda, Avusturya ve Amerika Birleşik Devletleri dahil olmak üzere birçok ülkede şubeler kurdu.

Esas olarak Fransız, İngiliz, Alman ve İtalyan işçi ve aktivistlerin inisiyatifiyle kurulan Birinci Enternasyonal’in temel amacı, Avrupa'nın yeni sanayileşen ülkelerinde gelişmekte olan işçi hareketinin koordinasyonunu sağlamaktı.
Bu amaç doğrultusunda "uluslararası işçi dayanışması", "sendikal hareket", "grev", "siyasal eylem", "üretim araçlarının özel mülkiyetinin ve sürekli orduların kaldırılması" gibi başlıklar çeşitli tarihlerde düzenlenen kongrelerde ele alındı.
İlk kongresi 1866 yılında Cenevre’de düzenlenen örgüt, başlangıçta İngiliz sendikalistler, anarşist ve sosyalist Fransızlar ile cumhuriyetçi İtalyanlar gibi farklı akımları barındırıyordu ve en güçlü döneminde 1,2 milyon üyeye sahipti.
1869'da birliğin merkezi yönetiminden ve siyasi partilerin kurulmasından yana olan Karl Marx ve Friedrich Engels taraftarları ile anarşist Mikhail Bakunin taraftarları arasındaki görüş ayrılığı yaşandı.
1871 yılında Paris Komünü'nün yenilgiye uğraması ve ardından gelen baskılar tartışmayı alevlendirdi ve bu iki eğilim arasında kesin bir bölünmeye yol açtı. Bakunin 1872'de Lahey Kongresi tarafından ihraç edildi.
Birinci Enternasyonal 1876'da kendini feshetti, onun yerini 14 Temmuz 1889'da Paris’te yapılan bir kongrede İşçi Enternasyonali adı altında kurulan İkinci Enternasyonal aldı.