Altınordu Belediye Başkanı Ulaş Tepe’nin meclisten aldığı 20 milyonluk borçlanma yetkisi, dostlarımızı "insan sesine hasret" bir sürgüne göndermek için mi kullanılacak? Nevzat Akata soruyor: Bu bir barınak projesi mi, yoksa vicdanların betonla örtüldüğü bir hapishane mi?

ALTINORDU’DA "DOĞAL YAŞAM" MASKELİ TEHCİR PLANI: BU VEBAL HEPİNİZİN!

NEVZAT AKATA

Siyasetin cilvesi mi desek, yoksa belediyecilikteki vizyon daralması mı? Altınordu Belediye Başkanı Ulaş Tepe, geçtiğimiz aylarda meclisten o çok konuşulan 20 milyon TL’lik borçlanma yetkisini kopardı.

Şimdi görüyoruz ki bu devasa bütçe, "doğal yaşam alanı" adı altında, köpekleri insanlık tarihinden, mahallemizden ve sokağımızdan koparıp, Allah’ın terk ettiği, kuş uçmaz kervan geçmez bir tecrit merkezine sürmek için harcanıyor.

"DOĞAL YAŞAM" DİYEREK KİMİ KANDIRIYORSUNUZ?

Başkan TEPE, kimi kandırıyorsunuz? Köpeğin doğal yaşam alanı, binlerce yıldır ekmeğini paylaştığı insanın yanıdır. Onları dağ başına, insan yüzü görmeyecekleri bir ıssızlığa mahkûm etmenin adı "doğal yaşam" değil, olsa olsa "duygusal infazdır". İnsan sesine hasret bırakılan her canlı, aslında ölüme terk edilmiştir. Bu, tarih boyunca en sadık dostumuz olan bir türe yapılabilecek en büyük ihanet değil midir?

20 MİLYONLUK BORÇ, BİR "BECERİKSİZLİK" ABİDESİ Mİ?

Bugün 20 milyon, yarın maliyet artışlarıyla 50 milyonu bulacak bu yatırım, aslında bir yönetim zafiyetinin faturasıdır. Bu paranın faiziyle bile Ordu’daki tüm sokak hayvanlarının karnını doyurabilir, onları sokakta rehabilite edecek kalıcı çözümler üretebilirdiniz.

• Soru şu: Veteriner Hekimler Odası ile neden masaya oturmuyorsunuz?

• Soru şu: Ordu’daki uzman hekimlerin görüşünü almak varken, neden milyonları beton kulelere ve tel örgülere gömüyorsunuz?

BELEDİYE MECLİS ÜYELERİ: EL KALDIRMAK YETMEZ, SORUMLULUK ALIN!

Buradan Altınordu Belediye Meclis Üyelerine de sesleniyorum. O koltuklarda sadece borçlanma yetkisine el kaldırmak için mi oturuyorsunuz? Bu şehrin vicdanını temsil etme iddiasındaysanız, bu "hayvan hapishanesi" projesinin detaylarını sorgulamak zorundasınız.

• Bu hayvanların orada nasıl besleneceğini,

• Psikolojik durumlarını,

• Ve bu bütçenin neden "yerinde çözüm" için kullanılmadığını neden sormuyorsunuz?

Sessiz kalmak, bu vebale ortak olmaktır. Yarın sokaklarımız ruhsuzlaştığında, mahalle kültürümüzün bir parçası olan o canlar birer birer tecrit edildiğinde, seçmeninizin yüzüne nasıl bakacaksınız?

ELİNİZİ VİCDANINIZA KOYUN!

Sokak hayvanı dediğimiz canlar, bizim köylerimizde, evlerimizde beraber büyüdüğümüz, bizi ve kapımızı koruyan sadık dostlarımızdır. Onları "başıboş" bırakan biziz, faturasını onlara kesemezsiniz. Vergilerimizle onlara bakmak yerine, onları "gözden ırak, gönülden ırak" bir yere hapsetmek belediyecilik değildir.

Son sözümüzdür: Bu yanlıştan dönün! Uzaklarda, insan sesinin duyulmadığı bir yerde "yaşam" olmaz. Ayıptır, yazıktır, günahtır. Modern belediyecilik hapsetmek değil, yaşatmak ve uyum içinde yönetmektir. Dostlarımızı mahkûm etmeyin, çözümün bir parçası olun!

Hukuki Not: Bu yazı, anayasal eleştiri hakkı ve kamuoyunu bilgilendirme görevi çerçevesinde, yerel yönetimin harcama kalemleri ve uygulamaları üzerine bir değerlendirme niteliğindedir. Kişilik haklarına saldırı kastı taşımayıp, kamu kaynaklarının etkin kullanımı ve hayvan refahı konusundaki duyarlılığı dile getirmektedir.