POSTMODERN KURUCU PARTİ: AKP
1980'li yıllar; askeri darbesi, korkutulmuş, çaresiz bırakılmış ve çözülmüş bir halk
1990'lı yıllar; kutsanmış bir faşizm, kışkırtılmış bir şiddet ve mafyatik bir saldırganlık
2000'li yıllar; daha önceki iki dönemde elleri ve kolları taakatsiz bırakılmış bir halkın, dejenere edilerek satın alınması
2010'lu yıllar; ahlaki erozyona start verilmesi ve toplumun kutuplaştırılması
2020'li yıllar; direncin (muhalefetin) tümüyle kırılması, ahlaki çöküşün tamamlanması, öğrenilmiş bir çaresizlik, alternatifsizlik ve kutsanmış bir parti devleti...
İşte bugün geldiğimiz noktada eski partisi yeni partisi, iyi partisi kötü partisi hepsi tek bir merkezce organize edilen bir siyasi parti skalası oluşturuldu.
AKP, 1930'lu ve 1940'lı yılların CHP'sinin, 2020'li yıllardaki versiyonu olma misyonunu üstlenmiş şekilde ilerliyor. Kendisini "Yeni Türkiye'nin" "Kurucu partisi" olarak kutsuyor. Ve görünen o ki, herkes mızmız bir kabulleniş içinde buna boyun eğiyor.
Bütün partiler aslında tek bir partinin (AKP'nin) içinde farklı görüşleri temsil eden bileşenleri durumundalar. AKP'nin dışında bir muhalefet yok, AKP muhalefete içkin bir halde bulunuyor.
Belli ki, adı muhalif olan belediye başkan ve meclis üyelerini, AKP tarafından dizayn edilmiş bir irade belirlemiş.
Şu gün itibariyle kimse kimseyi kandırıp, zekamızla dalga geçmesin. Türkiye'de farklı adlarla temsil edilen birden fazla AKP var. Nereye oy verilirse verilsin, bir şekilde AKP'nin siyasal düşüncesi kazanıyor. Türkiye'de sosyalistler dışında bir muhalefet yok.
Bülent BAŞARAN