OKULLARDA ŞİDDET VARSA, BU BİZİM HİKÂYEMİZDİR
Okullarda şiddetin sorumlusu ćocuklar değil. Bu, bizim kurduğumuz düzenin sonucu.
Çocuk sabah evden çıkıyor; evde huzur yok, geçim derdi var, ses yükseliyor, bazen el kalkıyor.
Okula geliyor; burada da yarış, baskı, aşağılanma…
“Başarılı ol yoksa yoksun” deniyor.
İnsan değil, puan gibi muamele görüyor.
Sonra diyoruz ki: “Niye şiddet var?”
Çünkü bu çocukların içi dolu.
Öfkeyle, korkuyla, değersizlikle dolu.
Bir de utanmadan soruyoruz:
“Niye vurdu?”
Çünkü başka dil öğretmedik.
Okul dediğin yer beton.
Ağaç yok, toprak yok, nefes yok.
Çocuk dört duvarın içinde sıkışmış.
Doğadan kopmuş, kendinden kopmuş.
Sonra diyoruz ki:
“Bu çocuk niye huzursuz?”
İnsan doğadan koparsa dengesi bozulur.
Bu kadar basit.
Bir de adalet meselesi var.
Çocuk görüyor:
Bazısına kural var, bazısına yok.
Bazısı konuşur, bazısı susturulur.
Bazısı korunur, bazısı gözden çıkarılır.
O zaman ne öğreniyor?
“Adalet yoksa, güçlü olacaksın.”
Ve güçlü olmak ne demek onun dünyasında?
Daha sert olmak.
Bir de şu var:
Televizyonda, telefonda, her yerde şiddet.
Siyasette şiddet, sokakta şiddet, evde şiddet…
Çocuk başka neyi örnek alsın?
Biz şunu kabul etmeden bu mesele çözülmez:
Okuldaki şiddet, toplumdaki çürümüşlüğün küçük bir parçasıdır.
Çocuklar bize ayna tutuyor.
Biz aynaya bakmak yerine aynayı kırıyoruz.
Biz ne istiyoruz?
Çocuğun insan olduğu bir okul istiyoruz.
Yarışın değil, dayanışmanın olduğu bir düzen istiyoruz.
Öğrencinin susturulmadığı, dinlendiği bir ortam istiyoruz.
Beton değil, toprağa basan okullar istiyoruz.
Korkuyla değil, güvenle kurulan ilişkiler istiyoruz.
Şunu unutmayalım:
Çocuk durduk yere vurmaz.
Çocuk durduk yere bağırmaz.
Çocuk durduk yere kırmaz.
Çocuk, içinde ne varsa onu dışarı taşır.
Biz içine ne koyduk?
Asıl soru bu.