VEFANIN EFENDİSİ HÜSEYİN ŞAHİN
Necdet Topçuoğlu
Bu sabah sayfamda ne var, ne yok bakarken, sevgili kardeşim Serhan Altınok'un paylaşımından, kadim dostum Hüseyin Şahin'in emekli olduğunu öğrendim. Eğer bir insan övgüyü hak ediyorsa, kalemim beni mecbur kılar. Sen bu dostun hakkındaki düşüncelerini kayda geçirmelisin der. Hüseyin Şahin Ordu'ludur. Ben onu TİGEM'i denetlediğim yıllarda tanıdım. Kendisi Ordu'nun yetiştirdiği ender uzmanlardan birisidir. Aslında söz konusu TİGEM olunca insanlar arasında hiç ayrım yapamam. Bu güzide kurum bir kültürdür. Oradan yetişen her kademedeki insan zaten övgüyü hak etmektedir. Ancak Hüseyin Şahin karşılıksız vefanın efendisidir.
Benim denetim yaptığım yıllarda, TİGEM işletmelerinde muhasebeden sorumlu uzmanlara, Muhasebe Şefi deniliyordu. Öğrendiğim kadarıyla şimdi bu unvan Finans Yönetim Şefliği okarak değiştirilmiştir. Sevgili Hüseyin Şahin de 42 yıl hizmetten sonra, TİGEM'in Antalya, Aksu'daki Boztepe İşletmesi, Finans Yönetim Şefliğinden emekli olmuştur. Tarım İşletmeleri muhasebesine verilen bir ömürlük hizmet, dile kolay. Tarımsal muhasebe ve özellikle Tek Düzen Muhasebe Sistemi, genel muhasebeden oldukça farklıdır. Ancak bu sistem TİGEM'de başarı ile uygulanmaktadır.
Ben, gerek Başbakanlık Yüksek Denetleme Kurulu, gerekse Sayıştay da çalıştığım yıllarda TİGEM de 20 yılı aşkın süre ile denetim yaptım. Bu süre içinde Hüseyin Şahin kardeşim ile birçok işletmede karşılaştım. Tam bir görev adamıdır. Nereye tayin edilmişse hiç dert etmeden gidip, o işletmede layıkıyla ile görevini yapmıştır. Bir defa olsun işletme tercihi konusunda kimseden yardım istememiştir. İstemiş olsaydı hatırını kıramayacağımız bir kardeşimdir. Ahlâklı, dürüst, çalışkan bir uzman olmasının yanında çok iyi bir aile babasıdır. Dünya tatlısı sporcu bir kız evlat, sağlık camiasında hizmet veren bir de hekim erkek evlat yetiştirmiştir. Zaten bütün TİGEM babaları geçim ehli olarak bilinmektedir.
Bendeki kayıtlara göre Hüseyin Şahin ile, 2005 yılında Iğdır, Kazım Karabekir İşletmesi'nde karşılaşmıştık. Bir hafta sonu için, Aralık İlçesinde bulunan Jandarma Komutanlığından izin alarak, Küçük Ağrı Dağına çıkmaya karar vermiştik. O dönem terör tehdidi oldukça yoğundu. Ekibimizde Van Erciş Altıdere İşletmesi Müdürü Veteriner Helim Ahmet Çıra ve şimdi İngilizce Öğretmeni olan büyük oğlu Esat Çıra da vardı. Esat küçük ve heyecanlıydı, bizi pek dinlemiyordu. Uçurumdan düşme tehlikesi var diye Ahmet Çıra zirveye ulaşmadan geri dönmüştü. Aramızda sırt çantası sadece Hüseyin Şahin'de vardı. Tırmanışı yarıladığımızda bırakın sırt çantasını, kendimizi tsşıyamayacak duruma gelmiştik.
Akciğerlerimiz dışarıya fırlayacak gbiydi. Aklıma bir çözüm gelmişti. Sırt çantasında olanları paylaşıp, yeyip içelim, herkes kendisine düşeni midesinde taşısın dedik. Suları içtik, kumanyayı yedik ve Hüseyin'i yükten kurtardık. Saat 14:00 civarında zirveye ulaşmıştık. Türkiye'nin Iğdır, Ermenistan'ın başkenti Erivan, Nahcivan ve İran topraklarını kuş bakışı izliyorduk. Manzara harikaydı. Yaptığımız incelemede zirveye bizden önce çıkanların olduğunu da görmüştük. Taşlarda Ermenice yazılar vardı. Aramızda kondisyonu en iyi olan Hüseyin Şahin idi. Taşları toplayarak zirveye doğduğumuz ilin adnı, yani "ORDU" yazdı. Biraz dinlendikten sonra, karanlığa kalmamak için dönüşe geçtik. Ancak dönüşün, tırmanıştan daha zor olduğunu anladık. Kalçalarımız perişan olmuştu.
Kadim dostum Hüseyin Şahin ile en son, geçtiğimiz ay vefat eden Sevgili Ahmet Subaşı'nın Ordu, Orhaniye Mahsllesi'neki cenaze töreninde karşılaştım. Muhterem eşi ve kendisiyle ayak üstü hal hatır sorup hasret giderdik. Samsun'a yerleştiklerini söylediler. Şahin ailesine bundan sonraki yaşamlarında sağlık ve mutluluklar dilerim. Sevgili Ahmet Subaşı'nın cenazesine katılmış olmaları da takdir edilecek bir vefa örneğidir. TİGEM Camiasından sessiz sedasız bir yıldız daha kayıp gitmiştir. Ne mutlu Türk Tarımının mektebi olan bu kurumda çalışıp, milletine hizmet edenlere.
(12, Kasım, 2026-Ankara)