MUAMMER ABİNİN ARDINDAN
Daha önceden yüreğinin büyüklüğünü ve güvenilirliğini kaleme aldığım, “o yanımda olsun adım atamayacak durumda dahi olsa onunla beraber her türlü eyleme gidebileceğimi, yeri gelince kendini bana siper edebileceğini” söylediğim bir yoldaşımızı kaybettik dün.
Bugün cenazesi vardı
Safa katıldık dinledik, mecburen.
Cengiz abi, ben, Nurettin.
Musalladaki Muammer abinin bu işe ne dediğini düşündüm o sırada yalan yok.
Sonra ayakta kılınan, dört tekbir ve bir selamdan oluşan namaza cemaatla bereber ellerimle eşlik ettim. Onlar namaz surelerini okurken ben Muammer abiyi tanrıya emanet etmeye çalıştım. Ona buna dua dağıtılırken ellerimi açmadım, önümde bağlı tuttum, sadece dinledim. Tabi bu benim yaptığım doğrudur demek istemiyorum. Bir yere kadar genel toplumsal düzene uyup insanların dikkatini dağıtmadım, onlara eşlik ettim, bir yerden sonra amin diyeceksem de el açmaya gerek duymadan boynum bükük şekilde içimden kabul olsun anlamında “amin” dedim. Yani kısacası elimden geldiğince, öz saygımı da korumaya çalışarak namaza saf tutan insanlarla saf olmaya çalıştım.
Bir ara geri döndüm. Saf tutan insanların arkasında, beş on metre geride, bazıları tanıdığım daha doğrusu çok tanımasam da bildiğim, diğerlerini tanımadığım 15-20 kişi gördüm. Üstleri başları perişan, saçları, sakalları, giysileri, takıları ile şekil yapmış, eller cepte, sigara içen, gülen sohbet eden… Birbirlerini özlemiş hasret gideren “yoldaşlar”!!!
İçlerinden tanıdıklarım ne iş yaptıklarını ne ürettiklerini ekmeklerini nasıl ve nerden kazandıklarını asla çözemediğim, ben 31 yıllık yani en üst derece ve kademede maaş+döner alan bir uzman doktor olarak restoranlara giremeyip evimde yeri gelir yapma viski yeri gelir firişoptan gelen ucuz viskileri içen biriyken bu tipler her gün restoranlarda yer içer, devrim yaparlar. Halkı kurtaracak en kesin reçetelerin kendilerinde olduğuna inanırlar, kendilerini halktan çok daha üst düzey zekada, bilgi ve donanımda görürler. Ha içlerinden böyle olanları da olabilir elbette.
Ama ula ne olur, kurtarmaya ant içtiğiniz bu halkın arasına karışsanız, namazda saf tutanların yanında %1 bile olmayan bu arkadan seyredenler, omuzlarınız birbirine bir değse, belki bir selam bir kelam etseniz.... Ne olur? Sonuçta ikindi namazını camide kılıp camiden çıkıp Muammer abinin cenaze namazına katılanların hepsi onun bir komünist olduğunu biliyorlar ama yine de “Allah rızası için” namazını kılıyorlar. Ula ne olur sizde onlara bir adım yaklaşsanız. Birkaç dakikalığına onlarla aynı safta yer alsanız. Bu tiksinti bu kibir neyin nesidir?
Bekliyorlar ki namaz bitsin, gömülsün, mezar başında alkış yapalım, “ölümsüzdür” diyelim, “ Kahrolsun faşizm, tek yol devrim” diyelim, “Kurtuluş yok tek başına…..” diyelim… Yani bunlarda üç gulhuvellahu bir elhem ritüelini yapıp mekanlarına dönecekler.
Üstelik bu namaz kılanları arkadan seyredenlerin hepsinin cenazesi de bu şekilde kalkacak olmasına rağmen ve yaşarlarken “sakın ha benim cenazeme hoca getirmeyin, namazımı kılmayın” deme cesareti olmayan tipler bunlar.
Ama halkı aydınlatacak, halkın gözünü açacak, halka öncü olacak, halkını çok seven onlar için canını verebilecek sözde “devrimciler” bu tipler. Kılıçdaroğlu’nun CHP de “arınma” teranesine gülüp geçiyorum ama gerçekten bu düzen değişmeli, devrilmeli diyen insanların ilk önce bu tiplerden arınması çok çok nönemli.
Muammer abi varlıklı bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelmiş ama sosyalizmi eşitliği seçmiş ve varlıksız bir şekilde ölmüş gerçek bir antifaşistti, yürekten devrimciydi. Bu düzen bir gün değişecekse bunu en çok görmeyi hak eden bir insandı. Umarım öteki dünya vardır ve orada faşizm yoktur. O da çektiği işkencelerin mükafatını orada görür.